Մամաս իմ ու ամուսնուս հետ ա ապրում․ Էն օրը հարևաններից մեկը ամուսնուս ասեց խի էս զոքանչիդ թողնում Ձեզ հետ ապրի, էդքան դուխ չունե՞ս․ Մենակ լսեիք ամուսնուս պատասխանը, չկարողացա զսպել արցունքներս

Մամաս իմ ու ամուսնուս հետ ա ապրում․ Էն օրը հարևաններից մեկը ամուսնուս ասեց խի էս զոքանչիդ թողնում Ձեզ հետ ապրի, էդ
քան դուխ չունե՞ս․ Մենակ լսեիք ամուսնուս պատասխանը, չկարողացա զսպել արցունքներս։Ունեմ չունեմ մի մամա ունեմ, պապաս
վաղուցա մա հացել, ես եմ ու մայրս։

Հլը մինչև ամուսնանալս էնքան էի դարդ անում, որ մորս մենակ պիտի թողնեմ, ախր ես էլ գնոլւ եմ, էդ տանը մենակա մնալու մերս,
խիղճս հանգիստ չէր տալիս ինձ։ Որ ամուսնացանք, դե մի ամսով գնացինք երկրից, հետո հետ եկանք, սկզբից ամուսնուս ծնողների
հետ էինք ապրում, ընդամենը մի ամիս, մինչև մեր տան հարցերը լուծենք։

Տուն ենք առել, պետքա վերանորոգումը ավարտվեր, տենց մի ամիս մնացինք ամուսնուս ծնողների տանը հետո գնացինք մեր նոր
տուն։ Ամուսինս տեսնում էր, որ շատ եմ կարոտում մորս, մենակ եմ թողել, սաղ օրը ինչա անում։

Ամուսինս ասեց ջահել կինա, մենակա, հեսա աչքդ թարթես, պարզվելուա պսակվումա, ամուսինս էլ կեսկատակ կեսլուրջ էր ասում։
Հետո մաման հիվանդացավ, ամուսինս ինքը ասեց թող գա մեզ հետ մնա, մինչև լավանա, բայց դե արդեն մի երեք ամիսա մեր տան
նա, մամայիս տունն էլ վարձով ենք տվել։Ամուսինս ասումա ես չեմ նեղվում, ինձ ինչա խանգարում, հլը մի բան էլ ավել, օգնումա մեզ,
խի պիտի դժ գոհեմ։

Մի խոսքով որ տենց մնաց մեր տանը, հարևան մի կին եկավ դե մի բան պիտի ասի։ Շենքի դիմաց ամուսնուս տեսնումա, ասումա էս
զոքանչդ նստելա գլխիդ, չգիտես տնից ոնց հանե՞ս, դառել ես տնփեսա։ Ամուսինս էլ ասելա դուք երևի մայր չունեք, չեք հասկանա։
Հարևանս բերանը փակեց սուս փուս գնաց։

Оцените статью
Добавить комментарии

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Մամաս իմ ու ամուսնուս հետ ա ապրում․ Էն օրը հարևաններից մեկը ամուսնուս ասեց խի էս զոքանչիդ թողնում Ձեզ հետ ապրի, էդքան դուխ չունե՞ս․ Մենակ լսեիք ամուսնուս պատասխանը, չկարողացա զսպել արցունքներս
-Տղես, որ հասնենք Աշտարակ, ձեն կհանես, տես չմոռանաս հանկարծ․ Չէ, տատ ջան, չեմ մոռանա, դու հանգիստ նստի․․․Երբ հասան Աշտարակ, տատիի խոսքերից քիչ էր մնում ծիծաղից ուշաթափվեին