Դեռ 13 տարեկան էի, երբ ավտովթարից ծնողներս մահացան, իսկ ես ընկա մանկատուն ու դարձա բոլոր երեխաների ծաղրի առարկան․ Մի օր ինձ կանչեցին տնօրենի մոտ ու․․․Ուրախությունից չգիտեի ինչ անեմ

Դեռ 13 տարեկան էի, երբ ավտովթարից ծնողներս մահացան, իսկ ես ընկա մանկատուն ու դարձա բոլոր երեխաների ծաղրի առար
կան․Մի օր ինձ կանչեցին տնօրենի մոտ ու․․․Ուրախությունից չգիտեի ինչ անեմ։Նրա տասներեք տարին նոր էր լրացել,երբ ծնողները
վթ արի զոհ դարձան:

Հարազատները աղջկան նայում էին խղճա հարությամբ, բայց ոչ ոք նրան չցանկացավ իր տուն տանել,ոչ մորաքույրը, ոչ հորաքույրը,
ոչ էլ հորեղբայրը: Բոլորը պպատճառաբանում էին, որ իրենց տանը տեղ չկա: Աղջկան տեղափոխեցին մանկատուն: Նոր ընկերուհի-
ները քաշքշում էին նրան, խլում էին նրա խաղալիքները:

Աղջիկն ամեն գիշեր լա ց էր լինում, կարոտում էր ծնողներին: Մոր ու հոր նկարը միշտ գրպանում էր պահում: Մի օր աղջիկները նրա
գրպանից հանեցին այդ լուսանկարն ու սկսեցին ծաղրել աղջկան:Նա սկսեց բարձրաձայն լ աց լինել, խնդրում էր իրեն վերադարձնել
լուսանկարը: Իսկ երեխաները շարունակում էին ծաղ րել: Հանկարծ նրա աչքերի առաջ մթնեց: Երբ աչքերը բացեց, բժշկի սենյակում
էր, քթից ար յուն էր հոսոււմ:

— Արթնացա՞ր: Ինչ-որ տեղ ցավո՞ւմ է:

-Իմ գլուխը ցա վում է, — շշնջաց աղջիկը:

Դե, զարմանալի չէ, դու ուժեղ հարվածեցիր գլուխդ, երբ կորցրեցիր գ իտակցությունը:

-Հիշում եմ, որ լ աց էի լինում», — ասաց աղջիկը: Ուշ երեկոյան նրա մոտ եկան այն նույն աղջիկները, ովքեր ծաղրում էին նրան:

-Ներիր մեզ, ուզում էինք կատակել, չէինք կարծում, որ դու այդպիսին ես»,- մեղավոր ասաց նրանցից մեկը ու նրան մեկնեց լուսանկա
րը։

-Ոչինչ,-շշնջաց աղջիկը՝ գրկելով լուսանկարը:

Երկու օր անց նրրան կանչեցին տնօրենի մոտ: Տնօրենի սենյակում նրան սպասող կար: Աղջիկը տեսնելով հյուրին թռավ նրա գիրկը.

-Դավո քեռի՜:

-Վազիր, իրերդ հավաքիր, դու ինձ հետ ես գալիս, դու իմ հետ կապրես: Աղջկա աչքերը ուրախությունից փայլեցին, ականջներին չէր
հավատում:

Оцените статью
Добавить комментарии

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Դեռ 13 տարեկան էի, երբ ավտովթարից ծնողներս մահացան, իսկ ես ընկա մանկատուն ու դարձա բոլոր երեխաների ծաղրի առարկան․ Մի օր ինձ կանչեցին տնօրենի մոտ ու․․․Ուրախությունից չգիտեի ինչ անեմ
Մորս մահից հետո որոշեցի դասավորել դարակները․ Բացեցի պահարանի դուռը ու տեղում քարացա․․․